fbpx
Close

Aμαλία Σωτηροπούλο/Σειρήνες

daze.gr image

-«Έλα κατά τη μία να φάμε παρέα μεσημεριανό.Έχω και βιολογικές σαλάτες !Α! και κάνε εσύ τη φωτογράφηση, μ’ αρέσει πολύ αυτό που  κάνετε στο daze.gr με τις φωτογραφίες από το κινητό.»

-«Είσαι σίγουρη; Έχω μιλήσει με επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες φωτογράφους που θέλουν πολύ να το κάνουν.Εσύ απλώς διάλεξε!»

-«Διάλεξα Ζέττα μου!»

Έτσι Τρίτη μεσημέρι η Αμαλία με υποδέχεται στο απόλυτα artistic διαμέρισμά της στη Φιλοθέη, ευγενική και χαρούμενη με μουσικό background τη φωνή της Μαρίας Κάλλας,  για να μιλήσουμε για τις «Σειρήνες» τη νέα ατομική της έκθεση στις 18 Μαίου στη Γκαλερί Σκουφά στο Κολωνάκι.

-«Ν’ αλλάξω παντελόνι γιατί  αυτό το φόρεσα πέρσι σε άλλη φωτογράφηση. Ευτυχώς που το θυμήθηκα. χαχαχα»

-«Δεν πειράζει, ταιριάζει χρωματικά με το χώρο, άλλωστε από τη στιγμή που θα σε φωτογραφήσω εγώ καταργούμε τους τύπους. Μείνε όπως είσαι. Μέσα κι έξω. Το εννοώ!» 

Κάτι το κόκκινο κρασί, κάτι τα γέλια για το μωβ παντελόνι που ξαναφωτογραφήθηκε, κάτι τα οπερετικά διαμάντια της Κάλλας, το χαλαρό finger food και η σαλάτα από τη «λαϊκή» αλλά και ο Μίκυ με τη Μίνι το «perfect couple» κατά την Αμαλία,οι Καρυάτιδες, η Audrey και η Marilyn, η Νέα Υόρκη, η Ρωσία, τα λουλούδια της Ύδρας, τα αγάλματα της Στοκχόλμης και άλλα έργα από παλαιότερες δουλειές της φωτογράφου, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα τρυφερή και οικεία, ιδανικό περιβάλλον για εξομολογήσεις.

-«Ξέρεις  αυτό το να μείνεις -μέσα κι έξω- όπως είσαι, το ”μέσα” δηλαδή, είναι τεράστιο βάρος κάποιες φορές. Το μέσα μας είναι ο πιο αυστηρός κριτής μας και πολύ φοβάμαι ο πιο ειλικρινής.».

– «Με τη φωτογραφία δεν μαλακώνει το βάρος;» ρωτώ.

– «Όταν φωτογραφίζω είμαι χαρούμενη, Είναι ο τρόπος να επικοινωνώ όλα αυτά που δεν λέω με λόγια, να αφηγούμαι μια ιστορία, όπως με την missing sister στις Καρυάτιδες. Την φωτογράφησα στο Βρετανικό Μουσείο και την έφερα στην Ελλάδα να συναντήσει τις αδελφές της.».

Στην απορία μου γιατί όταν το Υπουργείο Πολιτισμού έκανε στην Αmal Alamuddin δώρο δική της Καρυάτιδα και ενώ την κυνηγούσαν όλα τα Μ.Μ.Ε δεν εμφανίστηκε πουθενά έστω για μία δήλωση, μου απαντά αφοπλιστικά: «όταν όλοι μιλούσαν για την Amal και  την Καρυάτιδα μου εγώ είχα ήδη αρχίσει να φλερτάρω με το επόμενο project ,τις κούκλες, που με οδήγησαν στις σημερινές Σειρήνες. Οι «Καρυάτιδες» είχαν πει με τον καλύτερο τρόπο όσα ήθελα να πουν… Είχαν όμως πια σειρά οι Σειρήνες να πουν την δική τους-δική μου ιστορία. Είναι ίσως η πιο προσωπική μου δουλειά μέχρι σήμερα. Ένας σχολιασμός για την αρχέγονη σχέση Άνδρα-Γυναίκας.  Μέσα από τις Σειρήνες λέω ότι οι γυναίκες επιθυμούν άπο τους άνδρες ν΄ ανακαλύψουν και την ψυχή τους. Οι λάγνες Σειρήνες να εξαφανιστούν και να υπάρξουν αληθινές σχέσεις αγάπης.

Άλλωστε μην ξεχνάς πως σε αυτή τη δουλειά η αφήγηση είναι πιο προσωπική αφού σε δύο από τις δεκαεπτά φωτογραφίες που εκθέτω είναι το πρόσωπο μου.».

Αμαλία Σωτηροπούλου, η φωτογράφος του αποφασιστικού κλικ, του σουρεαλισμού, των φωτεινών χρωμάτων, μια δημιουργός που αψηφά τις γνωστές νόρμες της τέχνης, αμφισβητεί στερεότυπα, ρόλους και όρια προκειμένου να πετύχει την όμορφη εικόνα. Τα έργα της αρέσουν και σε ανθρώπους που έχουν περιορισμένο ενδιαφέρον για την τέχνη ίσως επειδή εστιάζει στη φωτεινή πλευρά της ζωής. Με τις Σειρήνες μετέτρεψε μια πανανθρώπινη ανάγκη σε κομβική θεματική του έργου της: «Την ανάγκη για αγάπη, οικειότητα και συναισθηματική ασφάλεια.».

-«Αμαλία, τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»

-« Μαμά και φωτογράφος…..» 

Close