fbpx
Close

Σε Α΄ Πρόσωπο: ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ!

daze.gr image

Για κάποιους ανθρώπους, η ζωή είναι απλά  ένα θέατρο. Επιλέγουν τους ρόλους τους και ανεβαίνουν με αγωνία στη σκηνή, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν με την ερμηνεία τους. Ανυπομονώντας  για το χειροκρότημα!

Υπάρχουν λοιπόν  άνθρωποι που υποδύονται τους γονείς. Με ποιο τρόπο; Θα τηλεφωνήσουν στα παιδιά τους και θα τους ρωτήσουν για το σχολείο.  Ίσως να τα πάνε και σε κάποια δραστηριότητα. Μπορεί και  μία βόλτα την εβδομάδα. Πάντα βέβαια, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει ελεύθερος χρόνος στο δικό τους γεμάτο πρόγραμμα. Φυσικά, όταν θα καταφέρουν να βρεθούν με τα παιδιά  τους, θα βγάλουν οπωσδήποτε και μία φωτογραφία για το Facebook, απαραίτητο πειστήριο  του ρόλου τους.

Εννοείται ότι  δεν τους ενδιαφέρει  να μάθουν  τις σκέψεις ή τα συναισθήματα των παιδιών τους . Δεν έχουν καθόλου χρόνο για αυτό. Και εξοργίζονται τρελά αν τα παιδιά τολμήσουν να  έχουν ανάγκες ή επιθυμίες διαφορετικές από αυτές που αυτοί αντέχουν να εκπληρώσουν. Αυτοί οι γονείς υπάρχουν ελάχιστα στη ζωή των παιδιών τους. Αλλά  νομίζουν ότι είναι οι καλύτεροι γονείς του κόσμου και φυσικά υποκλίνονται συνέχεια για το χειροκρότημα. Τι λέτε; Να τους χειροκροτήσουμε, μήπως έτσι ησυχάσει η συνείδηση τους; Παλιότερα, μπορεί και να το έκανα!

Είχα μάθει άλλωστε να χειροκροτώ ακόμα και τις χάλια ερμηνείες. Τώρα όμως δεν το κάνω.  Παλιότερα και εγώ η ίδια δεν ήξερα τι σημαίνει να είσαι γονιός. Μου πήρε πολλά χρόνια και πολύ δουλειά για να το καταλάβω. Και φυσικά ακόμα μαθαίνω…

Πριν από δεκατέσσερα χρόνια είχα την τύχη να γίνω για πρώτη φορά μητέρα μίας όμορφης κόρης. Περίπου δυόμιση χρόνια μετά έγινα μητέρα ενός όμορφου γιού. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλά ένας ρόλος.  Σύντομα βέβαια, συνειδητοποίησα ότι ακόμα και ο καλύτερος  ηθοποιός χρειάζεται να δουλέψει ατελείωτες ώρες για τον ρόλο του.

Και έτσι ξεκίνησα και εγώ να δουλεύω τον δικό μου ρόλο  ως μητέρα. Ζορίστηκα, ξενύχτησα, πόνεσα, έτρεξα στους ειδικούς, διάβασα πολύ και έμαθα πολλά καινούρια πράγματα.

 Έτσι, άρχισα να  αλλάζω  σιγά, σιγά την κοσμοθεωρία μου.

 Κατάλαβα  ότι για  να μπορέσω να ασχοληθώ πραγματικά με τα παιδιά μου έπρεπε  να αλλάξω τελείως  τον μέχρι τότε τρόπο  ζωής μου. Το έκανα. Και μετά  σιγά, σιγά άλλαξα και εγώ η ίδια. Με μεγάλη δυσκολία…Έμαθα να βλέπω και να ακούω τα παιδιά μου. Έμαθα να φροντίζω τις αληθινές τους ανάγκες και όχι αυτές που βόλευαν εμένα. Έμαθα να είμαι μαζί τους αληθινή, αλλά ταυτόχρονα να τα προστατεύω όσο μπορώ από τις νευρώσεις μου.

Το πιο σημαντικό όμως που έμαθα είναι το εξής:

Η ζωή δεν είναι θέατρο! Δεν υποκρινόμαστε ρόλους!

Τους ζούμε. Και όταν το κάνουμε συνειδητά, δεν χρειαζόμαστε χειροκροτήματα…

Close