fbpx
Close

Σε Α’ Πρόσωπο: ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ!

daze.gr image

Το θέατρο είχε πάντα σημαντική θέση στη ζωή μου. Κάθε παράσταση ήταν για εμένα μία εμπειρία ζωής. Θαύμαζα τους ηθοποιούς για την εξωστρέφεια και την αμεσότητα τους.

Για αυτό φυσικά, γύρω στα εικοσιπέντε, έκανα για δύο χρόνια μαθήματα θεάτρου. Γρήγορα όμως κατάλαβα, ότι δεν είχα τη δύναμη να «αφήσω» τον εαυτό μου όταν ανέβαινα στη σκηνή. Προσπαθούσα να τον «επιβάλλω» στους θεατές. Ήθελα να νιώσουν ακριβώς αυτό που εγώ ένιωθα. Αυτό βέβαια, όχι μόνο ήταν αδύνατον αλλά σίγουρα ήταν και πολύ βαρετό, τουλάχιστον για εκείνους!

Γιατί ο θεατής θέλει να έχει την ελευθερία να νιώσει αυτό που εκείνος επιθυμεί. Και ο καλός ηθοποιός , με την ερμηνεία του, ουσιαστικά δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

Πότε το κατάλαβα αυτό;

Μόλις πριν από λίγες μέρες. Όταν είδα την θεατρική παράσταση του Ελληνικού Κολλεγίου Θεσσαλονίκης, « Ο Νίκος Καζαντζάκης που γνώρισα».

Στην παράσταση έπαιζε και η δεκατετράχρονη κόρη μου, η οποία εδώ και καιρό έχει δηλώσει πως θα γίνει ηθοποιός.

Λίγο μετά την παράσταση βρέθηκα με την ηθοποιό, σκηνοθέτη, καθηγήτρια θεάτρου και διευθύντρια του καλλιτεχνικού εργαστηρίου «Ο κύκλος της Μελπομένης» , Αννέτα Κορτσαρίδου. Η συνομιλία μου  μαζί της, μου έδωσε μία άλλη οπτική για το θέατρο από αυτή που είχα μέχρι τότε.

Με ποιό τρόπο το πέτυχε αυτό;

Θεατρικά!

Με πολύ παραστατικό τρόπο, με βοήθησε να καταλάβω πως το θέατρο είναι αίσθημα. Μου έδειξε πως ο καλός ηθοποιός κάνει άμεση επαφή με τον θεατή, χωρίς προσποίηση ή ναρκισσισμό, αλλά με ειλικρίνεια.

Έτσι για εμένα πλέον, το θέατρο είναι αλληλεπίδραση. Όταν ο ηθοποιός ανοίξει τη ψυχή του με την ερμηνεία του, θα αγγίξει και την ψυχή του θεατή. Και τότε, για ορισμένες μαγικές στιγμές θα δημιουργηθεί μία μοναδική σχέση, η οποία στο τέλος της παράστασης θα έχει αλλάξει και τους δύο, προς το καλύτερο.

Close