fbpx
Close

Σε Α΄Πρόσωπο: «ΧΟΡΟΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ»

daze.gr image

Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι η ζωή στην ελληνική κοινωνία, μοιάζει με έναν «χορό μεταμφιεσμένων». Επιλέγει ο καθένας μας από ένα «κοστούμι» και μία μάσκα, τα φοράει και μετά υποκρίνεται πως είναι κάτι το αξιοθαύμαστο!

Θεωρεί πως με αυτό τον τρόπο θα είναι κοινωνικά αποδεκτός, αξιαγάπητος και φυσικά πολύ πετυχημένος. Για αυτό ακριβώς τον σκοπό, μαθαίνει να προσποιείται την χαρά, την λύπη, την αγάπη, τον θυμό ή όποιο άλλο συναίσθημα μπορεί να είναι«ζωγραφισμένο» πάνω στη μάσκα του. Αυτό λοιπόν το βασικό  συναίσθημα αντιπροσωπεύει και τον χαρακτήρα που αποφάσισε μόνος του ή που τον ανάγκασαν όταν ήταν παιδί, να υιοθετήσει.

Ανάλογα λοιπόν με τον χαρακτήρα του και την εμφάνισή του, ο καθένας μας παίρνει έναν ή περισσότερους χαρακτηρισμούς: ο όμορφος, ο άσχημος, ο χοντρός, ο λεπτός, ο έξυπνος, ο χαζός, ο ικανός, ο άχρηστος, ο δυναμικός, ο ευάλωτος, ο καλός, ο κακός, ο απόμακρος, ο επικοινωνιακός, ο πετυχημένος , ο αποτυχημένος, ο αισιόδοξος, ο απαισιόδοξος κ.α.

Μας «κολλάνε» δηλαδή μία ετικέτα, ή την αρπάζουμε από μόνοι μας, την προσαρμόζουμε στην ιδιοσυγκρασία μας και προσπαθούμε όσο μπορούμε, να την αποδώσουμε πιο αποτελεσματικά.Τουλάχιστον μέχρι να νιώσουμε ότι πλέον, αυτό το «κοστούμι» μας στενεύει  γιατί επιτέλους μεγαλώσαμε και δεν φοβόμαστε άλλο να είμαστε ως ένα βαθμό ο εαυτός μας. Τότε επιλέγουμε την επόμενη «φορεσιά», που συνήθως είναι λίγο πιο κοντά στην αλήθεια μας και πορευόμαστε στη ζωή μας, μέχρι να αντιληφθούμε ότι ούτε αυτό το κοστούμι μας ταιριάζει.

Με αυτό τον τρόπο, η συμμετοχή μας στο «χορό των μεταμφιεσμένων» συνεχίζει ως την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι πλέον δεν υπάρχει καμία «στολή» που να μας αρέσει ή να μας ταιριάζει.  Στην αρχή τρομάζουμε λίγο, γιατί νιώθουμε γυμνοί χωρίς «στολή»  και πολύ εκτεθειμένοι. Αργά όμως ή γρήγορα, καταλαβαίνουμε πόσο τυχεροί είμαστε! Μπορούμε επιτέλους να γνωρίσουμε τον πραγματικό εαυτό μας! Δεν χρειάζεται να υποκρινόμαστε ότι είμαστε κάτι άλλο.

Και τότε φυσικά,  δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα  η αποδοχή των άλλων. Για την ακρίβεια, δεν προλαβαίνουμε καν να την σκεφτούμε. Δουλεύουμε τόσο πολύ για να «κτίσουμε» αληθινές σχέσεις με τους ανθρώπους που μπορούν να  αντέξουν την αλήθεια  μας, ώστε όλα τα υπόλοιπα απλά τα παρακολουθούμε, όπως ακριβώς θα βλέπαμε και μία θεατρική παράσταση. Αποστασιοποιημένα.

Close