fbpx
Close

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ: Η γλώσσα του σώματος.

daze.gr image

«Με τρομάζει τόση ευκολία τόσο νωρίς. Εύχομαι επειδή έχει ταλέντο να συναντήσει την απαραίτητη δυσκολία στο μέλλον.», είπε ο Γιάννης Τσαρούχης για τον 17χρονο Δημήτρη Παπαιωάννου όταν ξεκινούσε μαθήματα ζωγραφικής στο ατελιέ του ζωγράφου.

Συνάντησε δυσκολίες, κυρίως όταν οι στόχοι ήταν πολύ υψηλο,ί που έτσι κι αλλιώς θα ήταν δύσκολη η πραγματοποίησή τους, αλλά όπως έχει πει κι ίδιος, «δεν έζησα κραυγαλέες αποτυχίες για να τσακιστώ». Αψηφώντας τα πρακτικά προβλήματα, στα 18 του χρόνια αναλαμβάνει το ρίσκο της αυτοσυντήρησης του φεύγοντας από το πατρικό του, για να ασχοληθεί αδιαπραγμάτευτα με την τέχνη, να ζήσει ανενόχλητος με την ερωτική του επιλογή και να φτιάξει την ζωή του όπως την έχει φανταστεί.

Έχει λοιπόν το εργαστήριο του Τσαρούχη σαν δεύτερο σπίτι του, ζει, εργάζεται και εμπνέετε  από το περιβάλλον του ζωγράφου, ενώ παράλληλα  αφουγκράζεται και μαθαίνει τα μυστικά της underground Αθήνας.Έτσι, ισορροπώντας ανάμεσα στο βάρος και την ελαφράδα, το πνεύμα και τη σάρκα, διαμορφώνει σιγά σιγά την δική του προσωπική ταυτότητα. Αναγνωρίζει συμπεριφορές, συναισθήματα, τις σκοτεινές πλευρές του εαυτού του, αλλά κυρίως αρχίζει να συμφιλιώνεται με τα ταλέντα του.

Πρώτος στη σχολή Καλών Τεχνών, μεταπηδά στο σκίτσο (Βαβέλ, Πρόσωπα, Παρά πέντε….), τη σκηνογραφία, και αργότερα έρχεται ο χορός. Αρχικά στην Ελλάδα, κατόπιν στην Αμερική και με «τερματικό σταθμό» την ίδρυση το  86′, της Ομάδας Εδάφους  με την Αγγελική Στελλάτου. Με την ομάδα να βρίσκει ανταπόκριση στο εναλλακτικό κοινό της εποχής, ανεβάζοντας σημαντικές παραστάσεις σε υπόγεια και χώρους καταλήψεων, ενώ το 93′ προκαλεί παραλήρημα ενθουσιασμού με την «Μήδεια», μία παράσταση σταθμό στην καριέρα του.

«Το μεγαλύτερο μου ”λαϊκό σουξέ” είναι η Μήδεια» παραδοξολογεί ο ίδιος αργότερα. Οι επιτυχίες, οι συγκυρίες και η τύχη του ανοίγουν την πόρτα του Μεγάρου Μουσικής όπου με τα μέσα που του παρέχει εξελίσσει τεχνικά τις παραγωγές του και τον συστήνει στο αστικό κοινό του Μεγάρου.

Παράλληλα εκτός ομάδας κάνει ενδιαφέρουσες εμπορικές δουλειές σε Μουσικές Σκηνές (Αλεξίου, Πρωτοψάλτη) και επεμβαίνει εικαστικά σε ιστορικά clubs της εποχής (Εργοστάσιο, Αεροδρόμιο, Βυθός, Άτομο). Το”Για Πάντα” το 2001 είναι η τελευταία παράσταση της Ομάδας Εδάφους και λίγο μετά αναλαμβάνει τις τελετές Έναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 στην Ελλάδα.

Επανέρχεται το 2006 στο Παλλάς με το “2”. Κοσμοσυρροή, είναι πια γνωστός στο ευρύ κοινό, ένα κοινό όμως ανέτοιμο γι’ αυτό που θα παρακολουθήσει, που αγνοεί το εικαστικό παρελθόν του Παπαιωάννου, ένα κοινό που συμμετέχει σε κάτι που δεν καταλαβαίνει και τελικά ίσως δεν το έχει ανάγκη.

Οι παραστάσεις που ακολουθούν μετά το “2” κάνουν πολλούς ν’ αναρωτηθούν αν έχασε την έμπνευση και το καλλιτεχνικό του ένστικτο. ΄Ήταν τότε που ο Γιώργος Βέλτσος τον συμβούλευσε επιστρατεύοντας το μαύρο του χιούμορ «Να σώσει την τέχνη του επιστρέφοντας στα καταγώγια».

Με την ”Πρώτη Ύλη” το 2012 ,και ελεύθερος πια από το ”βάρος” της λαμπρής παρένθεσης της Ολυμπιάδας, επιστρέφει χωρίς σκηνικά, κοστούμια, μουσική και επικεντρώνεται στην πρώτη ύλη του χορού, το σώμα. Δυο χρόνια αργότερα με το “Still Life”, μια παράσταση εμπνευσμένη από τον μύθο του Σίσυφου (το 1990 είχε ερμηνεύσει πάλι τον Σίσυφο στην Ινδία και στην Αίγυπτο με την χορευτική ομάδα της σπουδαίας χορογράφου, Λίας Μελετοπούλου), η  επιτυχία ξεπερνάει τα σύνορα της Αθήνας και τον φέρνει στις μεγάλες σκηνές του κόσμου (Μιλάνο, Λονδίνο, Παρίσι, Ν. Υόρκη).

Ο Δημήτρης Παπαιωάννου, ένας αυτοσχέδιος καλλιτέχνης όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του, μοιράστηκε με τον  κόσμο την χαρά αλλά και το βάσανο της ψυχής του. Μέσα από διαφορετικές αφηγήσεις κάθε φορά, μπορεί να μην έκανε πάντα υψηλή τέχνη, έκανε όμως το καλύτερο που μπορούσε εκείνη τη στιγμή, ακόμα κι αν το παραμύθι δεν είχε πάντα ΗΑPPY END.

Close