fbpx
Close

Αυτό που σκότωσε το «εγώ» σου.

Πριν από μερικά χρόνια, δε λέω ακριβώς πόσα, γιατί κινδυνεύω να εκτεθώ, πίστευα με απεριόριστη αφέλεια, πως οι άνθρωποι που μας προσεγγίζουν ερωτικά, είναι πάντα πρόθυμοι να φερθούν σωστά, να είναι ειλικρινείς από την αρχή ( και ως το τέλος), να μη μας εξαπατήσουν ποτέ, τουλάχιστον όχι από πρόθεση. Γενικά, με όλη την αθωότητα που με διακατείχε, πίστευα ότι οι άνθρωποι που μας προσεγγίζουν επειδή τους αρέσουμε, ή μας θέλουν, ή μας έχουν ερωτευτεί, θα προτιμούσαν να πεθάνουν, παρά να μας πληγώσουν. Πριν αρχίσετε να γελάτε εις βάρος μου, να σας υπενθυμίσω πως τότε ήμουν νέα και αθώα και πως όλη η παράγραφος είναι γραμμένη σε χρόνο παρελθοντικό. Που σημαίνει ότι αυτά ίσχυαν στο παρελθόν. Που σημαίνει ότι δεν ισχύουν πια. Που σημαίνει ότι τώρα πια, γελάω κι εγώ μαζί σας, εις βάρος μου…

Έπεσα λοιπόν στη μάχη της αναζήτησης της τέλειας σχέσης, έχοντας την πεποίθηση πως θα αντιμετωπίσω ανθρώπους που ξέρουν τί ψάχνουν, τί θέλουν, τί αντέχουν και γενικά ανθρώπους που ξέρουν τί τους γίνεται. Κάπου εδώ να σημειωθεί ότι βαθειά μέσα μου ένιωθα μια τεράστια ανωτερότητα, η οποία άγγιζε τα όρια της υπεροψίας, απέναντι σε συμπεριφορές  που χαρακτήριζα ακραίες, όπως το τσεκάρισμα των likes κάτω από βαθυστόχαστα ποστ με διαχρονικό περιεχόμενο. Εγώ εξακολουθούσα να θεωρώ πως όταν γνωρίζω κάποιον για λίγο καιρό, ό, τι και να μου πει θα το πιστέψω, διότι δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να μου πει ψεματα. Επίσης,  έβρισκα τουλάχιστον υπερβολικές τις αμφιβολίες και τις ανασφάλειες που μπορει να ένιωθε κάποια γυναίκα ελαφρώς μεγαλύτερη από μένα, όταν το τηλέφωνο αργούσε να χτυπήσει μετά το πρώτο ραντεβού, διότι εγώ, θεωρούσα πάντα πως τα πράγματα ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠ’ Ο, ΤΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ και πως κάποιος που έχει δείξει ότι ενδιαφέρεται, με κάθε γνωστό τρόπο, δεν μπορεί να το έκανε απλώς για να περάσει την ώρα του. Για να το εξηγήσω καλύτερα,μου φαινόταν αστείο –αστείο!- να αναρρωτιέσαι αν αρέσεις σε κάποιον από  τη στιγμή που, για παράδειγμα, έχετε βγει ήδη δύο φορές και σε έχει ήδη φιλήσει. Κάπου εδώ, μπορούμε να συνεχίσουμε να γελάμε όλοι μαζί, εις βάρος μου! Θα το δεχτώ κι ας μη με συμφέρει…

Περίπου τότε, σε μια φάση της ζωής μου που πηγαινοερχόμουν βαριεστημένα στο πανεπιστήμιο πίνοντας καφέδες,  χωρίς έλεος, με συμφοιτητές, χωρίς να συντρέχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος, με χτύπησε με φόρα ένας έρωτας που με αφόπλισε εντελώς και με έκανε να θέλω σαν τρελή να χτίσω μια σχέση φαινομενικά ανέφικτη, να την κάνω τέλεια, να την πηγαίνω ρομαντικές βόλτες στην παραλία, να την πηγαίνω διακοπές, να τη διαφημίζω χωρίς τέλος και να την αφήσω να με απομακρύνει από ο,τιδήποτε δικό μου, για να μπορώ να της αφιερωθώ ολοκληρωτικά. Και περίπου τρία χρόνια  μετά, σε μία άλλη φάση της ζωής μου, που έβλεπα τον κόσμο μου πια να καταρρέει, αναθεώρησα και κατάλαβα ότι μέσα σε όλο αυτό το διάστημα, έγινα εγώ εκείνη που τσέκαρε τα likes, έγινα εγώ η ανασφαλής που την έλουζε κρύος ιδρώτας όταν αργούσε να χτυπήσει το τηλέφωνο. Η σχέση έληξε άδοξα, με πολυ δακρύβρεχτες νύχες και με έκανε να αναθερήσω και να καταλάβω με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΕΛΙΚΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΟΝΤΑΙ.

Η τελευταία δόση αισιοδοξίας μου, έφυγε τρέχοντας όταν, όντας ελεύθερη πια, γνώρισα τον επόμενο. Του οποίου οι πράξεις και τα λεγόμενα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετα, πρ’ όλα αυτά όμως, ήθελε απεγνωμένα να τον  πιστεύω, να τον επιστεύομαι και να τον ακολουθώ. Ευτυχώς, μου πήρε λιγόλτερο καιρό να το κατλάβω και να συνεχίσω τη ζωή μου κρατώντας μικρό καλάθι.  Έχτισα λοιπόν τη ζωή μου αποκτώντας φίλες, κάνοντας πράγματα για τον εαυτό μου και μόνο και πιστεύοντας πως όταν έρθει κάτι  που θα αξίζει το χρόνο μου, θα το καταλάβω από την αρχή. Και συνέβη κι αυτό. Ήρθε κάτι που έμοιαζε να είναι τελείως διαφορετικό. Ήρθε κάτι που με έκανε να ενθουσιαστώ ξανά, όπως την πρώτη φορά. Και αφέθηκα εντελώς, σαν να μην είχα μάθει ποτέ τίποτα. Εκεί, που ήμουν εντελώς απροστάτευτη κι ευάλωτη, η απογοήτευση, που δεν άργησε να έρθει, ήταν ακομη πιο μεγάλη…

Μετά από ατελείωτες συζητήσεις με τις φίλες μου, μετά από ατελείωτες ώρες αναμονής πάνω από το τηλέφωνο και μετά από νύχτες που περνούσαν πιο δύσκολα κι από αιώνες, κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο, ανακάλυψα ότι έχασα τον εαυτό μου. Ψάχνοντας να βρω την τέλεια σχέση, έχασα τον εαυτό μου. Που μπορεί να μην ήταν τέλειος ( μπορεί, δεν είματε και απολύτως σίγυροι) , όμως ήταν μια καλή παρέα. Γι’ αυτό άρχισα να τον αναζητάω ξανά. Αποφάσισα ότι οι πράξεις μου πια θα είναι ανεξάρτητες από αυτό που ( νομίζω πως) περιμένουν οι άλλοι από μένα. Αν εγώ ας πούμε, έχω την ανάγκη να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά, έρωτας, θυμός, δεν έχει σημασία, θα το κάνω. Αν οι άλλοι δεν το αντέχουν, απλώς δεν ανήκουμε ο ένας στον άλλο.

Αποφάσισα ότι θα είμαι εγώ η ώριμη της υπόθεσης και πως αυτό που θέλω θα το διεκδικώ. Και αφήνω τα «κολπάκια» για τους άλλους!

 Έτσι κι αλλιώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, άρα γιατί να ακολουθούμε τους ίδιους κανόνες;

 

Close