fbpx
Close

Επενδύω, επενδύεις (;) , επενδύει…

daze.gr image

Θέλω να σε δω αλλά δεν μπορώ. Μπορεί να είναι ποτέ αλήθεια; rnΠράγματι οι ρυθμοί της ζωής μας επιταχύνουν συνεχώς, ο χρόνος μοιάζει να τρέχει αντιστρόφως ανάλογα με τις υποχρεώσεις μας και κάπου εκεί θα πεις “δεν προλαβαίνω να σε δω, γιατί έχω να κάνω… γιατί έχω να πάω…”. Και κάπου εκεί η συναναστροφή με φίλους και τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα μπαίνει στη λίστα με τις υποχρεώσεις.rnΕίναι αλήθεια ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες υποχρεώσεις.

Όπως και ότι δεν αντιμετωπίζουν όλοι τους αγαπημένους τους σαν υποχρέωση.Παντρεύτηκες και δεν προλαβαίνεις να δεις την κολλητή σου; Σε ενθουσιάζει μια κοπέλα αλλά δεν μπορείς να την “χωρέσεις” στο βεβαρυμμένο σου πρόγραμμα; Αγχώνεσαι και ξεχνάς να περάσεις καλά με τους δικούς σου ανθρώπους; Που τα πουλάς αυτά, είναι το μόνο που έχω να σου απαντήσω. Η ζωή όλων, μα όλων, αφόρα κατεξοχήν στην κατανομή του χρόνου, σε δυνητικά άπειρες επιλογές και δραστηριότητες. Το οποίο ισοδυναμεί με προτεραιότητες. Μαγική εφεύρεση που συνοδεύει την ελεύθερη βούληση του ατόμου και την ευθύνη του για προσωπική ισορροπία και την ικανοποίηση του από το αποτέλεσμα. Κάποιοι δεν αποδέχονται καν το αναπόδραστο των προτεραιοτήτων για την περιορισμένη ανθρωπινή φύση, άλλοι, υπερβολικά αισιόδοξοι, δεν θέτουν απλώς ρεαλιστικούς στόχους στο καθημερινό τους πρόγραμμα. Κοινό στοιχείο σε κάθε περίπτωση, η αποφυγή της ευθύνης για την εκάστοτε σειρά κατάταξης. “Δεν γίνεται”- ποτέ “δεν μπορώ”- αναδεικνύει την προσωπική διάσταση των επιλογών. Κάθε φορά που επιλέγει να σε αναβάλλει, να σε αδειάσει, να σε απογοητεύσει, θα κάνει επίκληση σε έξωθεν ανυπέρβλητα εμπόδια και καταναγκασμούς. Ο εξωτερικός παράγοντας ελαφρύνει το αίσθημα ενοχής. «Δεν φταίω εγώ, άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ένα ρακούν που μου άρπαξε το κινητό…» Μαζί με τη σοβαρότητα σου, συμπληρώνω.Δεν έχουμε χρόνο για τους άλλους ή για τον εαυτό μας; Για ποιον κάνεις ό, τι κάνεις; Από την πλευρά του δικού μου βιώματος, με απογοητεύεις ή αντίθετα με γεμίζεις. Στο δικό σου πεδίο όμως τι διαμείβεται; Με ορίζεις και με διαχειρίζεσαι ως υποχρέωση; Δεν παίρνεις τίποτα εσύ και σε ενοχλεί τόσο να σου επισημαίνουν αυτό που δεν δίνεις; Γιατί συνυπάρχεις τελικά με τους άλλους; Απλά για να ικανοποιείς την απαίτηση τους να σε έχουν στη ζωή τους και τελικά να νιώθεις σημαντικός; Γιατί στην αντίθετη περίπτωση, η ανάδειξη της ανεπάρκειας να ανταποκριθείς προφανώς θα σε ενοχλεί. Νιώθεις τόσο πιο σημαντικός, όσο έχεις πράγματα, υποθέσεις, υποχρεώσεις να σε κυνηγούν, να προσδοκούν από εσένα. Τόσο, όσο οι άλλοι σε αποζητούν κι εσύ θέλεις, αλλά… Τόσο, όσο μιλάει η ατομικιστική φύση σου που τα θέλει εν δυνάμει όλα διαθέσιμα, γι’αυτό αρνείται να υπερασπιστεί τις επιλογές που de facto προτάσσει σε βάρος άλλων. Τόσο, ώστε να μην παραδέχεσαι την αλήθεια σου: Δεν τους έχεις τόσο ανάγκη εσύ στη ζωή σου, ώστε να επιλέξεις αλλιώς, να τους βάλεις πιο ψηλά στη λίστα.

Close