• Σε Α’ Πρόσωπο : Αχόρταγη παρόρμηση.

    daze face

    Παλιά μου άρεσε τόσο πολύ η ταχύτητα! Ήθελα όλα να γίνονται γρήγορα, αλλιώς βαριόμουνα, και αυτό δεν το άντεχα. Όπως επίσης δεν άντεχα ούτε το άγχος της αναμονής. Έτσι ότι δεν γινόταν γρήγορα, το προσπερνούσα και πήγαινα αλλού. Ορμούσα με βουλιμία στη ζωή....Ανυπόμονα. 

    Αυτή η αχόρταγη παρόρμηση , σίγουρα με βοήθησε να ζήσω πολλές και ενδιαφέρουσες εμπειρίες. Τώρα όμως νιώθω  πως όταν με κατακλύζει, με «πνίγει» και εμένα την ίδια. Επομένως χρειάζεται κάπως  να την ελέγχω. Με ποιο τρόπο; Αν την καταλάβω και μάθω να την αντιλαμβάνομαι όταν έρχεται…

    Λοιπόν, τι ακριβώς είναι μία παρόρμηση;

    Νομίζω ότι είναι απλά καταπιεσμένη ενέργεια, η οποία δεν εκτονώνεται ήρεμα και σταθερά, αλλά κάποια στιγμή, βρίσκει μία χαραμάδα στους περιορισμούς μας και βγαίνει με τεράστια ώθηση και ανεξέλεγκτα. Τότε όμως μας ελέγχει και μας κατευθύνει.

    Πόσο άγχος κρύβει μία παρόρμηση;

    Πολύ! Πιστεύω ότι το άγχος είναι η κινητήρια δύναμη της παρόρμησης. Όλη αυτή η σύγκρουση των συναισθημάτων με  τις αντιστάσεις μας, είναι τόσο δύσκολη, που προτιμάμε να την διοχετεύσουμε σε κάποιο καινούριο ενδιαφέρον, αντί να κάτσουμε να την αντιμετωπίσουμε.

    «Χορταίνουν» ποτέ οι παρορμήσεις μας;

    Ναι! Αλλά μόνο αν καταφέρουμε να λύσουμε τα θέματα που μας «καίνε» και δεν μας αφήνουν να χαλαρώσουμε και να χαρούμε τη ζωή μας. Όταν δηλαδή μάθουμε να αντέχουμε όλα αυτά τα απαίσια συναισθήματα άγχους και θυμού , τα οποία όταν εμφανίζονται μας κάνουν να θέλουμε να «ορμήσουμε» κάπου αλλού.

    Η παρόρμηση για εμένα πλέον είναι μία συνήθεια. Είναι βέβαια και μία άμυνα μου, όταν ζορίζομαι και το ξέρω. Επίσης βλέπω πως πολλά από όσα κάνω καθημερινά, προέρχονται από παρορμήσεις της στιγμής. Από την άλλη όμως, είμαι σίγουρη πως αν καθόμουν και τα σκεφτόμουν όλα, δεν θα έκανα τελικά ούτε τα μισά.  

    Άρα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι μία παρόρμηση, το μόνο που ίσως να χρειάζεται, είναι λίγο παραπάνω χρόνος. Και αυτό κάνω... περιμένω λίγη ώρα, μέχρι να καταλαγιάσει το άγχος και μετά, ανάλογα με αυτό που νιώθω, προχωράω, χωρίς ατελείωτη σκέψη, χωρίς άσκοπη αμφισβήτηση και χωρίς μεγάλη αυτοκριτική. Αν κάνω λάθος, θα το διορθώσω, αν είναι σωστό, θα χαρώ. Τόσο απλά!