• Σε Α’ Πρόσωπο: ΓΛΥΚΙΑ ΑΠΟΛΑΥΣΗ.

    daze face

    Η ζωή γίνεται πολύ πιο εύκολη και φυσικά ευχάριστη, όταν μπορούμε να την απολαύσουμε αληθινά. Συνήθως βέβαια έχουμε κάποιους περιορισμούς που μας εμποδίζουν να το κάνουμε.

    Για ποιό λόγο;

    Ίσως γιατί μας έχουν «φυλακίσει» τόσο πολύ μέσα στα   «πρέπει », που τα «θέλω» μας δυσκολεύονται να    «αναπνεύσουν» και μαζί με αυτά και εμείς. Επομένως με τόσο άγχος και καταναγκασμό, είναι δύσκολο να αφεθούμε στην απόλαυση.

    Και ποια είναι η μεγαλύτερη απόλαυση;

    Για εμένα, είναι η καλή σχέση με τον εαυτό μου. Όταν μπορώ μόνη μου, να χαρώ ώρες χαλάρωσης και απόλυτης ηρεμίας, χωρίς εξωτερικές ή και εσωτερικές παρεμβολές. Να κάνω ότι θέλω και να αφεθώ σε αυτό, χωρίς άγχος ή ενοχές. Αυτή είναι η πιο πολύτιμη απόλαυση, γιατί με τροφοδοτεί, για να αντέξω την τρελή ένταση που υπάρχει γύρω μου ή και μέσα μου, κάποιες φορές. Και είναι πραγματικά τόσο πολύτιμη αυτή η απόλαυση, του ίδιου μου, ουσιαστικά, του εαυτού!

    Που αλλού όμως βρίσκεται η χαρά της απόλαυσης;

    Σίγουρα στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Είμαστε κοινωνικά όντα και αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας. Πολλές φορές περιμένουμε βέβαια από τους άλλους να μας δώσουν χαρά. Χρειάζεται όμως πάντα να θυμόμαστε ότι δεν μπορούμε να νιώσουμε περισσότερη χαρά ή απόλαυση, από αυτή που αντέχουμε.

    Λοιπόν, πόση χαρά μπορούμε να νιώσουμε;

    Η χαρά που νιώθουμε είναι αντιστρόφως ανάλογη των απωθημένων μας. Τι σημαίνει αυτό; Όσο πιο πολλά απωθημένα συναισθήματα θυμού, λύπης ή απογοήτευσης έχουμε, τόσο λιγότερη είναι και η χαρά που μπορούμε να νιώσουμε.

    Ένας άνθρωπος σφιγμένος από το ασήκωτο «βάρος» του θυμού, πως μπορεί να χαλαρώσει για να απολαύσει την ομορφιά γύρω του; Ίσως με τη βοήθεια κάποιων καταχρήσεων, όπως το ποτό για παράδειγμα, να μπορέσει για λίγο να κόψει την επαφή με το «βάρος» που κουβαλάει και να μπορέσει έστω επιφανειακά να νιώσει κάποια χαρά ή απόλαυση. Δυστυχώς όμως σε καμία περίπτωση δεν θα νιώσει βαθειά ευχαρίστηση.

    Επομένως μόνο αν καταφέρουμε  να αντιληφθούμε αυτή τη δυσκολία μας, αν αντέξουμε αυτό το «βάρος» που κουβαλάμε και μπορέσουμε  κάποια στιγμή να το θεραπεύσουμε, θα το «ξεφορτωθούμε» και τελικά θα νιώσουμε την πιο γλυκιά απόλαυση, που δεν είναι άλλη από την  απλή, αλλά αληθινή ευχαρίστηση της ίδιας μας της ύπαρξης μας.