• #nasiasnotes: ΜΟΔΑ, ΑΥΤΟ ΤΟ «ΤΕΡΑΣ»

    daze health

     Ένας  γενικός ορισμός του τι εννοούμε όταν λέμε μόδα θα μπορούσε να  είναι ο εξής «Μόδα: η παροδική συνήθεια που για ορισμένο χρονικό διάστημα γενικεύεται σε μεγάλο φάσμα της κοινωνίας, σε ό,τι αφορά την ενδυμασία, την κόμμωση, τη μουσική, ο συρμός, ο νεωτερισμός.».

     Η εκάστοτε μόδα ενσαρκώνει το πνεύμα της κάθε εποχής και είναι η αντανάκλαση των συνθηκών που επικρατούν.

    Όταν ήμουν μικρότερη μπορώ να πω ότι η μόδα αρκετές φορές με προβλημάτιζε έως και με τρομοκρατούσε. Μάλλον ευθύνονται γι’ αυτό οι τραυματικές εμπειρίες μου ως teenager, αφού έζησα τα «καλύτερα» μου χρόνια περιφερόμενη ως παίκτης του ράγκμπι με βάτες 10 εκατοστών , το μαλλί κοκαλωμένη αφάνα από τις πολλαπλές περμανάντ και τους τόνους αρωματικής λακ, τα χρωματιστά πουλόβερ ασορτί με την αντίστοιχου- πάντα- χρώματος κάλτσα, τα μαύρα άρβυλα σαν εκείνα που φορούν οι βαρυποινίτες σε αμερικανικές φυλακές υψίστης ασφαλείας, τα σκουλαρίκια πολυελαίους του μισού κιλού έκαστο, και φυσικά τις γαλαζοπράσινες σκιές ματιών που αν φωσφόριζαν κιόλας ακόμα καλύτερα.

    Κανονικά λοιπόν όποια ενηλικιώνεται στη δεκαετία του ογδόντα είναι ατρόμητη όσον αφορά τη μόδα, έλα όμως που δεν είναι ακριβώς έτσι η πραγματικότητα!

    Κάθε χρόνο η μόδα επιτάσσει συγκεκριμένα μεν ποικίλλα δε πράγματα, τα οποία καλούμαστε να ακολουθήσουμε για να θεωρούμαστε trendy:

    - Θα είναι τα καρώ; -και θα κυκλοφορούμε όλοι σαν τους σκωτζέζους στα highlands-

    - Τα πουά; - τρέμε Μίνι Μάους-

    - Οι κάπες; -Ρομπέν φανερώσου-

    - Οι πέρλες; -εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Ζακλιν Μπουβιέ Κέννεντυ Ωνάση-

    - Τα παντελόνια γκολφ; -Αγάπη μου ξέχασα τα μπαστούνια μου-

    - Ο κολλητές μπότες πολύ πάνω από το γόνατο; - στον ελεύθερο μου χρόνο είμαι η catwoman-…

    Η λίστα είναι απλά ατελείωτη και φυσικά ανανεώνεται συνεχώς. 

    Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια η μόδα παρουσιάζει αναρίθμητες πλευρές. Έθιμα, ιδέες, τρόπος ζωής, κοινωνική και οικονομική κατάσταση αποτυπώνονται μέσα από αυτή. Όλοι και κυρίως όλες θέλουν να είναι in fashion. Εκφραζόμαστε μέσα από τη μόδα. Κολακεύουμε τη φιλαρέσκεια μας και επιβεβαιωνόμαστε.

    Προσπαθούμε να ακολουθούμε τις προσταγές της για να μη μένουμε εκτός συνόλου θυσιάζοντας πολλές φορές την ατομική μας ιδιαιτερότητα. 

    Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η βιομηχανία της μόδας έχει απομυθοποιηθεί και η πλειοψηφία του κόσμου απορρίπτει συνειδητά ύποπτες και απάνθρωπες συνθήκες που τυχόν επικρατούν σ’ αυτήν, είτε αυτό αφορά στα μοντέλα είτε αφορά στην ίδια τη διαδικασία παραγωγής των ρούχων.

    Παρ’ όλα αυτά όμως η μόδα πάντα θα αντιπροσωπεύει το προσωπικό παραμύθι μας. Την προσωρινή έξοδο μας από μια υπερβολικά ρεαλιστική πραγματικότητα, τη δυνατότητα να είμαστε κάποιες άλλες έστω και για λίγο, αρκεί να τη χρησιμοποιούμε με μέτρο και να την προσαρμόζουμε στα μέτρα μας ώστε να αντιπροσωπεύει τον πραγματικό εαυτό μας.

    Μάλλον δε θα  φορέσω λοιπόν τα ψιλοτάκουνα  τα πέδιλα με το στραφταλιζέ καλτσάκι, όχι τίποτα άλλο δεν έχω και γνωστό γιατρό ορθοπεδικό να με περιθάλψει μετά το αποτυχημένο διπλό λουπ που θα κάνω μόλις βγω από την εξώπορτα του σπιτιού.