• #nasiasnotes:OCTOBER…NOVEMBER… resolutions.

    daze health

     Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων...

    Η πρώτη περιλαμβάνει αυτούς που προς το τέλος της χρονιάς μέσα στο κρύο κάνουν νοερό μίνι απολογισμό του έτους που πέρασε και της ζωής τους μέσα σ’ αυτό, σκέφτονται δεσμεύσεις και προγράμματα που δεν τήρησαν, αλλαγές που δεν έκαναν, όνειρα που δεν πραγματοποίησαν και θέτουν νέους στόχους για το πάντα ελπιδοφόρο, thank God, νέο έτος.

    Η δεύτερη αποτελείται από όλους αυτούς που κάνουν τον προσωπικό τους απολογισμό παράλληλα με το ακαδημαϊκό έτος -το γνωστό από Σεπτέμβριο χτυπάει το κουδούνι και από Ιούνιο χτυπάει η ζέστη και «απολελέ και τρελελέ», που λέγαμε και οι παλαιότεροι- έχοντας σα στόχο να κάνουν restart από τον επόμενο εξίσου ελπιδοφόρο Σεπτέμβριο, αφού έχουν πάει διακοπές, έχουν ξεκουραστεί, έχουν αφουγκραστεί τον εαυτό τους και τα θέλω τους σε μια πιο χαλαρή καλοκαιρινή ατμόσφαιρα.

    Τελευταία όμως έχω συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία. Αυτή περιλαμβάνει όλους όσους ακολουθούν αυτή την υποκειμενική τακτική απολογισμού και προσωπικού δούναι και λαβείν σε βαθμό λογιστικής υστερίας και ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μηνιαία στην καλύτερη περίπτωση, και εδώ κυρίως συγκαταλέγονται οι μαμάδες. Ο λόγος είναι απλός. Δεν υπάρχει αίσθηση του χρόνου για μια μαμά. Μια βδομάδα μπορεί να φανεί σα μήνας, ένας μήνας σαν ένα σαββατοκύριακο, μια συνηθισμένη μέρα απλά δεν τελειώνει ποτέ (άτιμη θεωρία της σχετικότητας) κ.ο.κ. Ο χρονικός ορίζοντας για μας είναι περιορισμένος. Απλά δεν είμαστε για μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς. Είναι ανέφικτο να τους ακολουθήσουμε.

    «Ραντεβού λοιπόν στο κομμωτήριο το άλλο δεκαπενθήμερο, την άλλη βδομάδα μήπως να κάνω εκείνη την εγγραφή στο γυμναστήριο, μεθαύριο θα προσπαθήσω να μη φάω πολλές σοκολάτες και στόχος του μήνα να τελειώσω εκείνο το λογοτεχνικό που το άρχισα πέρσι το Πάσχα ή μήπως ήταν πρόπερσι;».