• Wander In The City : Open House Thessaloniki #6

    daze art

    26/11 , a day to remember ή αλλιώς μία μέρα που περπατήσαμε και μάθαμε πολλά

    Το Open House Thessaloniki (δηλαδή το αγαπημένο Σαββατοκύριακο του Νοέμβρη) ήταν και φέτος εδώ και μάλιστα στα καλύτερα του.  Το Open HouseThessaloniki ιδρύθηκε το Μάιο του 2012 και ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια του Open House Worldwide. Αν το πάρουμε από την αρχή, θα μεταφερθούμε στο 1922 και στο Λονδίνο, όπου και πρωτογεννήθηκε ο θεσμός του Open House. Μέχρι σήμερα έχει διαδοθεί ανά τον κόσμο και  φέτος ήταν η 6η κατά σειρά διοργάνωση, που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Open House Greece». Βασικό σκοπό της διοργάνωσης αποτελεί η προώθηση του πολιτισμού και η προβολή της Αρχιτεκτονικής του αστικού χώρου, στο οποίο βιώνουμε καθημερινά.  

    Με τους εθελοντές να αριθμούν 450 και τα κτίρια που άνοιγαν τις πύλες τους φέτος να είναι 98, οι προσδοκίες ήταν μεγάλες και τελικά το αποτέλεσμα απολαυστικό. Δύο μέρες μπορεί να μην είναι πολλές, ειδικά αν λάβουμε υπόψη τον αριθμό των κτιρίων, ωστόσο με καλή οργάνωση, παρέα και διάθεση μπορείτε να δείτε αρκετά.

    Η πιο κλισέ ερώτηση περιμένοντας στις ουρές στην είσοδο των κτιρίων είναι αυτή από κάποιον τυχαίο περαστικό, ο οποίος αναρωτιέται τι κάνει τόσος κόσμος μαζεμένος και ρωτάει «Τι περιμένετε εδώ;». Τι περιμένουμε; Λοιπόν, περιμένουμε να μπούμε σε ένα κτίριο με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, να μας ξεναγήσει κάποιος εθελοντής για περίπου ένα δεκάλεπτο, να μάθουμε ορισμένες πληροφορίες για την ιστορία του κτιρίου ή του χώρου, να ενημερωθούμε για τη σημερινή του χρησιμότητα, να κάνουμε μία βόλτα, να τραβήξουμε φωτογραφίες για να προλάβουμε να πάμε στο επόμενο.

    Αυτό που πετυχαίνει το Open House, κι εμένα προσωπικά κάθε χρόνο με αγγίζει , είναι ότι με υποβάλλει στη διαδικασία να δω δρόμους, που διασχίζω καθημερινά και κτίρια που από έξω φαίνονται αδιάφορα, με άλλο μάτι - αυτό του τουρίστα. Έτσι, κάθε φορά που περνάω όλο τον υπόλοιπο χρόνο από το κάθε σημείο θυμάμαι αυτήν την ημέρα.

    Με λίγα λόγια, καταφέρνω να νιώσω περιηγητής στην ίδια μου την πόλη για -έστω- ένα Σαββατοκύριακο. Αυτό, αναμφίβολα, συνεπάγεται και λίγη κούραση. Πάντως, στο τέλος μίας μέρας «Open House»,  γυρνάω σπίτι γεμάτη όμορφες εικόνες από διαφορετικά οικήματα, ξενοδοχεία, επαγγελματικούς χώρους, μουσεία, μνημεία, έχοντας κρυφακούσει συνομιλίες ανθρώπων στις ουρές, που περίμεναν μαζί μου, αποκλειστικά και μόνο, επειδή αγαπούν αυτήν εδώ την πόλη.

    Ίσως, για να εκτιμήσεις κάτι πρέπει να μάθεις την ιστορία του, να το δεις με ευαισθησία και να γίνεις μέρος του (όχι απαραίτητα, με αυτήν τη σειρά). Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του Open House. Ακόμα κι αν το κτίριο αυτό καθαυτό δεν έχει πάντοτε κάποια ιστορία να σου αφηγηθεί,  μία βόλτα σε έναν άγνωστο χώρο αποτελεί έναυσμα για δημιουργία μίας νέας, δίκης σου ιστορίας.

     

    daze art
    daze art
    daze art
    daze art
    daze art
    daze art
    daze art
    daze art
    daze art
    daze art
    daze art