fbpx
Close

Δώσε χρόνο…

Το έχεις πάρει πια απόφαση… δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γνωρίσεις κάποιον που σου αρέσει, του αρέσεις, θα να ερωτευτείτε παράφορα και που θα ενδιαφέρεται σοβαρά. Οπότε, τί κάνεις;

Αποφασίζεις ότι στη ζωή αυτή υπάρχουν κι άλλα πράγματα που μπορούν να σε κάνουν χαρούμενη και αυτά είναι ο εαυτός σου, οι κολλητές σου, η δουλειά σου, το περιστασιακό σεξ και η παντελής έλλειψη οποιουδήποτε είδους περιορισμών. Απαρνείσαι  λοιπόν αυτά που ως τώρα αναζητούσες απεγνωσμένα και με αποφασιστικότητα που σοκάρει ακόμη και εσένα την ίδια, ξεκινάς να ζεις τη ζωή σου, μ ε αυτόν τον κάπως πιο ανάλαφρο, χαρούμενο και χωρίς δράματα, τρόπο.

Κάπου εκεί, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο, από το να φροντίζεις μόνη σου τον εαυτό σου, να προσπαθείς για το δικό σου καλό, να περνάς καλά, να δένεσαι με φίλες που πάντα έβαζες σε δεύτερη μοίρα (λόγω του Θανάση, του Κώστα,  του πολίστα από τον τρίτο, που ενώ τα πήγαινε τόσο καλά μαζί σου, είχε ξεχάσει να σου αναφέρει πως τα πηγαίνει καλά και με άλλες δύο, κρίμα!). Αρχίζεις λοιπόν να βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι, να τη ζεις για πρώτη φορά με πραγματική ανεξαρτησία και να κάνεις πράγματα τα οποία ως τώρα έβρισκες τουλάχιστον ακραία, τώρα όμως , που έχεις πια σταματήσει να κρίνεις συνεχώς τον εαυτό σου –τι καλά!- βρίσκεις συμπαθητικά και κάπως αστεία.  

Το αποτέλεσμα λοιπόν όλης αυτής της μετάλλαξης, είναι ότι είσαι πλέον μονίμως χαμογελαστή, απολαμβάνεις πραγματικά τη φάση αυτή στην οποία είσαι ελεύθερη κι ωραία και αυτό, όσο κλισέ και να ακούγεται, βγαίνει προς τα έξω. Δηλαδή ναι, περνάς καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Κάπου εκεί, το καθημερινό φλερτ γίνεται όλο και πιο έντονο, γιατί , όπως και να το κάνουμε, δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό από μία γυναίκα που φαίνεται και είναι ανεξάρτητη, δυναμική, δεν έχει καμία απολύτως διάθεση για δέσμευση και έχει όρεξη για νέες εμπειρίες. Το φλερτ αυτό σε δυναμώνει, σε κάνει να πιστεύεις ακόμα περισσότερο στον εαυτό σου και σου προσφέρει ευχαρίστηση, με έναν μόνο όρο, να μην κάνεις ΠΟΤΕ το λάθος, να πάρεις κάποιον στα σοβαρά ΠΟΤΕ!

«Ευκολάκι», σκέφτεσαι! Και στην αρχή, όντως είναι. Επειδή, νιώθεις τόσο ολοκληρωτικά γεμάτη από τον ίδιο σου τον εαυτό, που η συντροφικότητα, όχι απλώς δεν σου λείπει ΚΑ ΘΟ ΛΟΥ, αλλά αν  τύγχανε να πέσει σαν προοπτική στο τραπέζι, μάλλον θα την πετούσες κάτω σπρώχνοντας διακριτικά. Μεταξύ λοιπόν ανθρώπων που γνωρίζεις, μπαίνουν στη ζωή σου για λίγο, το ξέρεις ότι δεν θέλεις και δε χρειάζεται να τους ξαναδείς γιατί δε σε συγκινούν καθόλου, γίνεται το μοιραίο.  Μπαίνει με φόρα στη ζωή σου κάποιος που, ναι, σε συγκινεί, σου φέρνει ξανά στο μυαλό ότι τα συναισθήματα υπάρχουν όσο και να προσπαθείς να τα κρύβεις στις γωνίες και σχεδόν απαιτεί να μείνει εκεί. Τον ερωτεύεσαι!

Όμως διστάζεις. Όχι μόνο επειδή έχεις δει πολλά και αυτό σε έχει κάνει κάπως πιο επιφυλακτική, κυνική, δύσπιστη, απαισιόδοξη, καχύποπτη και ειρωνική ( σε λίγο θα σας παρουσιάσω και τα ελαττώματά μου!), αλλά επειδή το να μπεις και πάλι στη διαδικασία να αφεθείς σε κάτι που θα παίξει με το « μέσα σου» , είναι κάτι που μπορεί κάλλιστα να σε κάνει να γκρεμίσεις όλα όσα κέρδισες τον καιρό που αποφάσισες να αγαπάς πρώτα τον εαυτό σου.

Από φόβο λοιπόν, αποφασίζεις να μη δώσεις την ευκαιρία, να μην αφήσεις κανένα περιθώριο στο να γεννηθεί κάτι που μπορεί να σε γυρίσει πίσω. Το κακό της υπόθεσης όμως, αυτό που θα ονομάζαμε «ασύμμετρη απειλή» ή, απλούστερα , «κανονίζουμε χωρίς τον ξενοδόχο», είναι πως ο άνθρωπος αυτός επιμένει και επιμένει πολύ. Και πως εσύ είσαι άνθρωπος και κάποια στιγμή λυγίζεις και καμία άμυνα δεν μπορεί να μείνει όρθια, μετά το πρώτο φιλί. Το φιλί που δεν είναι σαν τα άλλα, από τους άλλους. Το φιλί αυτό που σου μουδιάζει όλο σου το είναι, σου καταστρέφει ένα ένα όλα τα εγκεφαλικά σου κύτταρα και σε σπρώχνει με φόρα στην αγκαλιά αυτή, που χωρίς να το ξέρεις, ήδη σου έλειπε. Προσπαθείς μάταια να ελέγξεις τον εαυτό σου. Όχι τόσο τις πράξεις σου, αυτές τις ελέγχει ένας εγωισμός που σου έχει περισσέψει από παλιά και τώρα αισθάνεσαι τυχερή που τον ξαναβρήκες.  

Προσπαθείς απεγνωσμένα και χωρίς κανένα αποτέλεσμα, να ελέγξεις την φαντασία σου που καλπάζει σαν άλογο και να βάλεις  ένα φρένο στο μυαλό σου, που σκέφτεται κοινές διακοπές στη Σέριφο, ενώ γνωρίζεστε μόλις μια βδομάδα. Όλα σου τα καταπιεσμένα συναισθήματα βγαίνουν στη φόρα και είσαι πια απλώς ανήμπορη για να τα συγκρατήσεις Αφήνεις στην άκρη τους δισταγμούς και ανακοινώνεις στον εαυτό σου με πυγμή «θα το ζήσω!».

Επειδή όμως τα happy ends, δεν ήταν ποτέ μέρος της πραγματικότητας, ετοιμάσου εδώ και τώρα για ανώμαλη προσγείωση. Εκεί που έχεις αφεθεί και νομίζεις ότι ναι, είναι αλήθεια, συμβαίνει κάτι καλό, γιατί, στο κάτω-κάτω, το δικαιούσαι, τα δεδομένα αλλάζουν. Ο άνθρωπος αυτός δεν διαφέρει και τόσο από τους άλλους, σου σερβίρει βίαια την αλλαγή αυτή στη στάση του, σε φέρνει προ τετελεσμένου γεγονότος, διότι σίγουρα η αντίδρασή σου είναι κάτι που τον φοβίζει και βρίσκεσαι ξαφνικά ξαπλωμένη στον καναπέ σου, μόνη σου, κοιτώντας το ταβάνι να κλαις χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις τι συμβαίνει. Οι σταγόνες που κυλάνε ασταμάτητα από τα μάτια σου ως το λαιμό σου, σου υπενθυμίζουν ότι αυτό κόπηκε τόσο απότομα που δεν είχες καν προλάβει να το βαρεθείς Ούτε λίγο.

Το κλειδί στην ιστορία αυτή είναι ένα: δώσε χρόνο. Δώσε χρόνο στον άνθρωπο αυτόν να καταλάβει τι θέλει, τι του συμβαίνει, τι ακριβώς έχει κάνει. Έπειτα, δώσε χρόνο στον εαυτό σου, να δεχτεί αυτό που, από τη μία δεν είναι ωραίο, από την άλλη όμως  είναι μέσα στο πρόγραμμα. Μη βιαστείς να πάρεις αποφάσεις, όσο τραγικά δύσκολη κι αν είναι η αναμονή. Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου, είναι να καταδικάζεις κάτι επειδή απλώς σε έχει πονέσει. Κάθε αρχή είναι δύσκολη, όλοι το ξέρουν αυτό, ακόμη όμως κι αν τελικά αυτό είναι ένα τέλος, θα μπορείς πάντα να κρατήσεις τις καλές σας στιγμές και να συνεχίσεις παρακάτω με μια εμπειρία, η οποία, αφού σε πόνεσε σίγουρα θα σου άφησε και κάτι που αξίζει.

Close