fbpx
Close

Άρης Δαβαράκης «Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ»

daze.gr image

«Τι είναι τα χαρίσματα;» ρώτησε ο μικρός καθώς γλάρωνε.
«Είναι ό,τι αγαπά ο καθένας μας να κάνει και είναι και είναι καλός σε αυτό. Άλλος θεραπεύει αρρώστους, άλλος διαβάζει τις καρδιές, άλλος ζωγραφίζει, τραγουδά, μαγειρεύει, πλέκει…. Αμέτρητα τα χαρίσματα, και όλοι έχουμε, αρκεί να μην τα κρύβουμε και τα ξεχνάμε.» είπε ο Φώτης, ένας από τους ήρωες στο νέο βιβλίο του Άρη Δαβαράκη.

 Ο Πρωθυπουργός.

Ο Άρης εκτός του ότι μοιράστηκε μαζί μας το δικό του χάρισμα στο γράψιμο, μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και ίσως να κάνουμε καινούργιους φίλους. ‘Ετσι τουλάχιστον ένιωσα εγώ διαβάζοντας το νέο βιβλίο του.

– « Άρη λάτρεψα την Στέλλα είναι φίλη μου πια!»
– «Εσύ θα έκανες αυτό που έκανε η Στέλλα σε περίπτωση απιστίας;»

– «Τιμωρία, ηλίθιο πλάσμα., ψωνάρα, που ήθελες να μου πηδηχτείς με την πρώτη κυρία της χώρας…. Νούμερο, ε νούμερο όπως λέει και η απατημένη Στέλλα…»

-«Λοιπόν Ζεττάκι, θα έκανες ότι και η Στέλλα;»

-«….xμμμ…. θα το συζητήσουμε το Σάββατο από κοντά. Σε περιμένω. Φιλιά».

Ένα γιορτινό κάλεσμα στο σπίτι για λίγους φίλους  είναι καθιερωμένο εδώ και πολλά χρόνια και ανοικτό σε ενδιαφέροντες ανθρώπους. Έτσι, ο Άρης έφερε μαζί  του  και την παρέα του. Όχι ότι να΄ ναι…τον Κώστα Γερακάρη, τον Πρωθυπουργό, την Μάρθα, την Στέλλα, τον Μηνά, τον Νίκο, την Μαριέττα, τον Φώτη και τ’ άλλα παιδιά! Στο νέο του μυθιστόρημα μας μιλάει για τον 33χρονο Πρωθυπουργό και το περιβάλλον του, μας συστήνει ανθρώπους με συμπεριφορές και συναισθήματα που συναντάμε γύρω μας αλλά και μέσα μας. Η θυμωμένη Μάρθα, ο φοβισμένος Μηνάς, ο πιστός υπάλληλος αλλά άπιστος φίλος, ο έντιμος δημοσιογράφος, η ανίκανη να συμφιλιωθεί με τον χρόνο Μαριέττα είναι πρόσωπα ανάμεσά μας.Βέβαια μας μιλάει και για πολιτικούς καριέρας παλαιάς κοπής, ανάλγητους που τελικά πληρώνουν το τίμημα της διαπλοκής.

Εντάξει… Μυθιστόρημα έγραψε, ότι θέλει κάνει με τους ήρωες του…και κάνει αυτό που ξέρει καλά. Τους ΑΓΑΠΑ! Είναι οι φίλοι του και τους καταλαβαίνει, τους δικαιολογεί, τους συμπονά, τους κουνά το δάκτυλο, αλλά έχει και καραμέλες στις τσέπες, τους συμπαραστέκεται και τους συγχωρεί. Σε κάθε έναν από αυτούς έχει αφήσει το αποτύπωμα του, δεν τους παρακολουθεί απλά από μακριά όπως τα ινδικά χοιρίδια σε επιστημονικό πείραμα αλλά στέκεται πλάι τους. Ίσως γι? αυτό από την αρχή ένιωσα φιλικά με τους ήρωες του και χαιρόμουν την παρέα τους. Μέσα απ΄ αυτούς ανακάλυπτα ξανά τον Άρη.

Τον ιδιαίτερο Άρη με τα μαύρα Ray Ban την εποχή που το club «Εργοστάσιο» ήταν για την Αθήνα ότι το «Studio 54» για την Νέα Υόρκη, τον Άρη του Χατζιδάκη, του Τρίτου Προγράμματος, της Πορνογραφίας, της Μπαλάντας των Αισθήσεων και των Παραισθήσεων, τον Άρη των παθών και των λαθών που τα πλήρωσε όλα μέχρι τέλους αδιαμαρτύρητα και με τόκο, τον αιθεροβάμονα, ρομαντικό και εκτός
πραγματικότητας όπως λέει και ο ίδιος, τον ΄Αρη των πολλών γνωστών τραγουδιών, τον Άρη που δεν φοβάται ένα ενδιαφέρον λάθος από ένα αδιάφορο σωστό, που ορίζει την αξία των ανθρώπων από την προσφορά τους και όχι από τα πτυχία που συνέλεξαν, τον Άρη της εσωτερικής ηλιοφάνειας (δική του έκφραση), της Αλεξάνδρειας και του Νείλου.
Αλλά πάνω απ΄ όλα είναι ο Άρης των φίλων του, κι όπως ο ίδιος εξομολογείτε στην τελευταία σελίδα του βιβλίου του…..

«Το ευχαριστώ που τους χρωστώ είναι βαθύ, βαθύτερο απ’ τον έρωτα. Κι όμως αυτό το ευχαριστώ δεν έχω βρει λόγια να το πω…».

Close