fbpx
Close

Πόσο μεταμοντέρνο μπορεί κανείς να αντέξει;

daze.gr image

Με αυτή τη σκέψη βγήκαμε από το Black Box, όπου παρακολουθήσαμε την θεατρική παράσταση «Σαλώμη». Χωρίς να έχουμε διαβάσει ολόκληρο το ομώνυμο θεατρικό του Όσκαρ Ουάιλντ, είχαμε την αίσθηση ότι η παράσταση αφίσταται αρκετά από το κείμενο του. Η προσαρμογή των κειμένων δεν αποτελεί καθεαυτό πρόβλημα, εντάσσεται σε ένα πλαίσιο δημιουργικής διάδρασης της τέχνης. Ούτε σκανδαλίζουν απαραίτητα τα σκηνοθετικά τρικ όπως η εμφάνιση του Ηρώδη στη σκηνή με roller blades και γούνα. Στην παράσταση επιχειρείται με λιγοστά προφανώς μέσα να αναπαραχθεί έξυπνα η παρακμιακή, αισθησιακή ατμόσφαιρα του έργου. Κόκκινα σχοινιά συμβολίζουν το νήμα του πόθου που ξετυλίγεται με φόντο το πάρτι γενεθλίων του βασιλιά Ηρώδη. Όχι του βιβλικού πόθου του βασιλιά για την πριγκίπισσα που τον πλάνεψε για να εκδικηθεί την εξύβριση της βασίλισσας Ηρωδιάδας. Η Σαλώμη του Ουάιλντ είναι η προδομένη γυναίκα που σαν άλλη Κόμισσα Λίβια Σερπιέρι του ?Insenso? φτάνει τον έρωτα στα άκρα και προκαλεί το θάνατο του αγαπημένου της προφήτη Γιοχανάν επειδή την απέρριψε. Εκπρόσωπος του αισθητισμού, ο Ουάιλντ αρνείται τις ηθικές διαστάσεις των θρησκευτικών αφηγήσεων και υπερασπίζεται το δόγμα της τέχνης για την τέχνη. Κάπου εκεί προβληματίζει η συγκεκριμένη παράσταση καθώς φαίνεται να ανάγει την εικαστική πρωτοπορία σε αυτοσκοπό. Όταν όμως χάνεται η επαφή με το αρχικό δημιούργημα και χρειάζεται να αποκωδικοποιήσεις αυτό που βλέπεις συνολικά, χάνεται και η επαφή με τον θεατή. Η απόγνωση της Σαλώμης δεν «ακούγεται» ευκρινώς μέσα από άναρθρες κραυγές και αυτιστική κινησιολογία, το αμήχανο κοινό δεν συμπάσχει με την ηρωίδα, παρά την όποια αισθητική αρτιότητα του αποτελέσματος. Στην προκειμένη περίπτωση, η αφαιρετική προσέγγιση στο λόγο φαίνεται να αφαιρε?

Close